DE VRIENDEN VAN POETIN

"Wodka-Martini, shaken not stirred".
Ik zit aan de bar bij het zwembad in ons resort, Phuket, Thailand. In gedachten hoor ik het de man op de kruk naast me bestellen. Hij vraagt de barman in plaats daarvan om een Thais Singha biertje. Over zijn gebruinde gespierde lichaam heeft zich een welgesteld laagje vet genesteld. Zijn haar is kort geknipt. Verder draagt hij een iets te hoog opgetrokken Speedo zwembroek, waarin zijn mannelijkheid zich onmiskenbaar toont.

Ondanks zijn indrukwekkende bruine tint doet zijn Slavische kop me vermoeden dat we hier met een Rus van doen hebben. In zijn accent bij de bestelling van het bier vindt mijn vermoeden bevestiging. Hij is niet alleen. Naast hem zit een blonde super slanke russin met een verhoudingsgewijs onnatuurlijk grote, maar daarom niet minder mooie, boezem. Een grote zonnebril van Gucci bedekt haar ogen, 2 kleine lapjes witte stof haar billen en borsten.

Ze zijn onderdeel van een groter reisgezelschap Russen, mannen met name, die ik aan het zwembad tref en later op het volleybal veld. De mannen voldoen vrijwel allemaal aan bovenstaande beschrijving. Ze zijn gebruind alsof ze al maanden in Phuket zijn en hebben een gespierd maar welvarend lichaam dat bedekt wordt door een iets te strakke Speedo slip.

Youri zoals de man in kwestie waarschijnlijk heet, kijkt zelfverzekerd om zich heen. Net als zijn vrienden. Het is niet de gelikte stoere maar charmante blik van James Bond, maar een wat meer stoicijnse kille blik, zoals die van ex-KGBer Poetin. Mijn fantasie slaat op hol. Dit moeten de vrienden van Poetin zijn of zijn Russische bankiers soms zo gebouwd? Ze zijn vast op een welverdiend uitje na een lange harde missie.

Dan zijn ze op een dag ineens verdwenen. Ik heb de kans niet gehad om me aan hen voor te stellen. Seckel. Arjen Seckel.